یک شخصیت انیمیشنی که وجود خارجی نداره
بیارش تو یک بازی یا انیمیشن
اول اون کسی که میخواد باهاش بازی کنه یا ببینه رو باهاش همراه کن
بعد با خودت هر جایی که می خوای ببرش
می خوای اون کاراکتر رو خار کن می خوای بزرگش کن
می خوای ناجیش کن و یا نه جانیش کن
می خوای ولایت مدارش کن یا نه سبزش کن
هیچ وقت هم دنیای واقعی حرفی مخالف نظراتت نمی زنه
هر زمان هم که حرف جدیدی داشتی که به نظرت باید شنیده بشه بیارش تو صحنه
حرفت رو بزن البته هنرمندانه
هیچ کس هم مشکلی نداره
حالا هر حرفی که میخوای
چرا ما نداریم
چرا چند از این شخصیت های کارتونی نمی سازیم و تا چند سال بچه های خودمون رو باهاش سرگرم نمی کنیم. هر روز یک خبر ازش نمیگذاریم تو خبرگذاری هامون . هر روز یک ماجرای جدید براش درست نمی کنیم.بچه هامون رو برای خودمون نگه داریم.چرا تو خونه خواهر زاده ها و برادر زاده هامون اسپایدر من و انواع مختلف من های دیگه است.چرا چند تا از این شخصیت ها برای هر رده سنی درست نمی کنیم.(از خردسالی تا جوانی)
ماهواره می تونیم بفرستیم فضا شخصیت کارتونی نمی تونیم درست کنیم
یک بنده خدایی می گفت ماها فکر می کنیم درست کردن یک ساختمون سخت تر از درست کردن یک جامعه است.
گفتم چطور
گفت آخه نگاه کن سیستم دبیرستانیمون رو همه باهوش ها میرن ریاضی و تجربی کم بهره ها میرن انسانی(به کسی بر نخوره رشته خودم هم انسانی بوده.این قضیه نسبیه.البته نسبت بالا .منظورش منو شما نبودیم)
بعد حرف دیگه ای زد که به نظرم خیلی جالب بود
گفت :جنگ فرهنگی ما مثل اولای جنگ می مونه
اونطرف عراق با تجهیزات کامل اینطرف بنی صدر ها
می خواست بگه ما برای این موفق نیستیم تو این حوزه که فرهنگی هامون مثل بنی صدر می مونند
با بنی صدر که نمیشه رفت جنگ دشمن
به هر حال
فکر نکنم از این فرهنگی های ما بخاری در این رابطه بلند شه
اگر می شد یک مسابقه گذاشت تو این زمینه اونوقت معلوم می شد چه هنر هایی تو این زمینه وجود داره
البته نه صرف برگزاری مسابقه
یک هدفی توش باشه و یک چیزی از توش در بیاد
نمی دونم یک کار ها اولویت چندم ماست
