نمی دانم تا کی باید نگران این باشیم که فلان ویروس به سیستم های اداری موسسات دولتی سازمانی امنیتی و اطلاعاتی ما نفوذ کرده یا نه. آیا این موضوع کمتر از انفجار یک بمب آرامش مردم را به هم میزند.
آن روزگار که این همه متخصص دور هم جمع شدند و این سازه های عظیم و پیچیده را طراحی می کردند یک متخصص رایانه درست و درمان پیدا نمی شد که بگوید باید سیستم ها را بومی سازی کرد و نمی توان تاسیسات به این مهمی را بر پایه نرم افزار و سخت افزار های غربی بنا نهاد. گیریم که آن زمان از سیستم ها و نرم افزار های شرکت زیمنس برای این کار استفاده می شد و دست ما بسته بود.
هر چند این موضوع تنها شامل حال فعالیت های اتمی نمی شود. سالهاست که بحث سیستم عامل ملی تنها در روزنامه ها و رسانه ها دیده میشود و خبری از آن نیست و در این مدت ما هر روز وابسته تر به سیستم عامل ویندوز می شویم. اکثر به اصطلاح متخصصان رایانه ما در دانشگاه ها تنها سیستم عاملی که می شناسند ویندوز است و تنها زبان هایی که یاد گرفته اند دات نت و ای اس پی است و بیشتر سایتهای اداری ما با شیر پوینت و امسال آن که سیستم های مدیریت محتوای تولید مایکروسافت است ایجاد شده اند.در این میان امنیت داده ها چه معنایی می دهد و دیگر چه جکی است خدا می داند و باز خدا می داند که یک مختصص درست درمان در این مملکت در زمینه علوم رایانه پیدا نمی شود که احساس خطر کند و این موضوع را به مسئولین گوشزد کند و در قرار داد نرم افزار ها بستر ها را بر روی سیستم عامل های متن باز و زبان های برنامه نویسی متن باز قرار دهد. آیا اکنون وقت آن نرسیده تا سازمان هایی مانند مرکز دفاع سایبری وزارت دفاع
که بارها در اخبار اسم آن را شنیده ایم به یاری سازمان انرژی اتمی بشتابند
و شروع به طراحی سامانه های کنترلی و عملیاتی بر روی سیستم عاملی بومی یا
متن باز مانند لینوکس و یونکس و خانواده ایکس ها نمایند تا ما هم برای
همیشه از شر اخبار اینگونه ویروس ها و بدافزار ها حد اقل در زمینه برنامه های هسته ای خلاص شویم. هرچند به نتیجه رسیدن این کار به سالها زمان احتیاج دارد و این درخت امروز و فردا به ثمر نمی نشیند اما یک روز تعلل در این امر نیز به ضرر ماست.
|